Chciałabym być sama, móc leżeć całymi dniami w łóżku i nic nie robić... po prostu leżeć i nie myśleć, wpatrywać się w ściany i sufit, szukać plam i pęknięć.
Z drugiej strony przydałby się ktoś kto by mną wstrząsnął, zajął się mną, zmobilizował do działania, nie akceptował bezmyślnie mojego trwania.
Chciałbym się znaleźć wśród ludzi, którzy pilnowali by żebym jadła, żebym o odpowiedniej godzinie szła spać, przychodzili i zmuszali wręcz do rozmowy, do jakiegoś działania. Podawali tabletki i pilnowali żebym je łykała nie omijając żadnej z nich. A przede wszystkim pilnowali żebym nie zrobiła sobie krzywdy, żebym żyła.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz